„— Bogaty czy nie bogaty, twoja córka musi mieć koniecznie przynajmniej pokojówkę.
Taverney westchnął.
— Sam wiem o tym — rzekł — ale cóż na to poradzić
—I naprawdę nie ma rady Baron milczał.
— No dobrze, a co to za dziewczyna, która była tu przed chwila — zapytał Richelieu. — Ładna, wydaje się rozgarnięta.
— Tak, ale właśnie dlatego nie mogę wysłać jej do Trianon.
— Wręcz przeciwnie, byłaby wymarzoną pokojówką.
— Km... Przyjrzałeś się dobrze jej twarzy
— I jak jeszcze!
— I nie doszukałeś się jej szczególnego podobieństwa
— Do kogo
— Zaraz zobaczymy!... Nicole, chodź no tutaj!
Nicole weszła natychmiast, gdyż podsłuchiwała pod drzwiami.
Książę wziął ją za obie ręce i ścisnął swoimi kolanami kolana dziewczyny. To zuchwałe zachowanie i wyzywające
spojrzenie wielkiego pana i starego rozpustnika ani na sekundę nie stropiło rezolutnej dziewczyny.
— Tak, tak, podobna... — rzekł przeciągle książę, jakby się nad czymś zastanawiając.
— Sam więc widzisz, że nie można narażać względów dla naszego domu z takiego powodu. Czy byłoby to przyjemne, gdyby ten kopciuszek, panna Nicole, okazała się podobna do najdostojniejszej damy we Francji
— Och! — zawołała z oburzeniem Nicole wyrywając się z rąk marszałka, aby mogła lepiej odpowiedzieć panu de Taverney. — Czy aby ten kopciuszek na pewno jest tak zupełnie podobny do dostojnej damy Czy dostojna dama ma takie kształtne ramiona, lśniące oczy, toczone łydki i pulchne ręce jak kopciuszek W każdym razie, panie baronie — dokończyła rozgniewana — jeżeli tak pomniejszasz moje wdzięki, to chyba tylko dlatego, aby je ocenić.“(10)