„Ten dowód kurtuazji ze strony młodzieńca zrobił na królowej większe wrażenie aniżeli poprzedzające ją zapewnienie wierności.
— Jakie jest pańskie nazwisko — zapytała królowa.
— Baron de Charny, Wasza Królewska Mość! — odpowiedział młody oficer kłaniając się.
— Baron de Charny! — zawołała Maria Antonina rumieniąc się mimo woli. — A więc jest pan spokrewniony z łirabią de Charny
— Jestem jego bratem.
Młody oficer złożył jeszcze bardziej uniżony ukłon.
— Powinnam była — odparła królowa odzyskując panowanie nad sobą i pewnie spoglądając dokoła siebie — od razu domyśleć się, że jest pan jednym z najbardziej mi oddanych. Dziękuję, baronie. Czemu mam przypisać, że po raz pierwszy widzę cię przy dworze
— Mój starszy brat, Wasza Królewska Mość, który zastępuje nam ojca, kazał mi przebywać w pułku. Od siedmiu już lat mam zaszczyt służyć pod rozkazami Jego Królewskiej Mości.
t a tylko dwa razy byłem dotąd w Wersalu.
Królowa na dłuższą chwilę zatrzymała swój wzrok na twa, rzy młodego oficera.
— Jest pan podobny do swego brata. Zbesztam go za to, że czekał, aż pan sam zamelduje się na dworze.
Królowa odwróciła się do swojej przyjaciółki, hrabiny, Id ma podczas całej tej sceny pozostawała bez ruchu.“(8)