„wśródnich są i zwolennicy, i przeciwnicy, i ludzie ze strefy dema) uważa za niezbędne radykalne reformy gospodarcze, jest za demokratyzacją, reprywatyzycją, uściśleniem zakresu władzy i odpowiedzialności „siły kierowniczej" (czyli PZPR), utworzeniem autonomicznych stowarzyszeń, umocnieniem prywatnego rolnictwa, ograniczeniem tzw. nomenklatury i za istnieniem legalnej opozycji. Ludzie ci są zarazem zdecydowanie przeciw używaniu siły przez policję i w ogóle przeciw tzw. „rozwiązaniom siłowym" (okropny ten wytwór nowomowy oznarj po prostu używanie siły w rozgrywkach ze społeczeństwem).
Na marginesie deklarowanych poglądów można zauważyć dwie kolejne, nietypowe sprawy, charakterystyczne dla polskiej sytuacji
— po pierwsze, potencjalne sojusze sil zainteresowanych reformami przebiegającymi niejako w poprzek podziałów politycznych i innych,
— po drugie, wytworzyła się sytuacja, którą można nazwać „paradoksem sojusznika" ci, którzy są za radykalnymi reformami i powinni być potencjalnymi sojusznikami ekipy głoszącej te reformy — są przeciw władzy i systemowi. Ci, którzy są najwierniejszymi janczarami władzy, czerpią korzyści z systemu — są w większości przeciw reformom i zatem przeciw temu, co ekipa oficjalnie głosi.“(16)